Stawką dla najlepszych jest możliwość startu jednego Polaka w przyszłorocznych mistrzostwach Europy FIA Euro TCC. – Start w tych mistrzostwach stał się celem całego naszego zespołu: pięciu mechaników i głównego sponsora, którym od rundy w Poznaniu jest Idea Meritum Racing Team – mówi Robert Kisiel. – Jest o co walczyć. I tak myślą pozostali koledzy. Podniosło to rangę zawodów, zaostrzyło konkurencję. Emocje są więc coraz większe. Przeżywają je zarówno zwycięzcy, jak i pokonani – ci, których wyeliminował defekt pojazdu, błąd własny lub przeciwnika.

Z jednymi i drugimi rozmawialiśmy na torach w Kielcach i Poznaniu. Oto wyścigi widziane ich oczami. Robert Kisiel Kielce to mój ulubiony tor, bo umiejętności są tu ważniejsze od samochodu. Nie można na nim trenować poza regulaminowym czasem przed wyścigiem, gdyż fragment toru stanowi droga państwowa. To wyrównuje szanse. W Poznaniu zawodnicy z Automobilklubu Wielkopolskiego jeżdżą po torze praktycznie bez ograniczeń. W Miedzianej Górze najtrudniejszy fragment wyścigu, to zjazd z zakrętami przed małą pętlą. Kto nie przezwycięży strachu, ten przegrywa. Boję się tam, lecz pędzę. Nawet nie przypuszczałem, iż wygram z taką łatwością.

W Poznaniu, zgodnie z przypuszczeniami, było znacznie trudniej. Wsprincie zdołałem tylko rozdzielić konkurentów z Automobilklubu Wielkopolskiego. Szybsi byli Jakub Golec i Artur Czyż, a za mną przyjechali Zbigniew Szwagierczak oraz Maciej Garstecki. W wyścigu głównym poszło mi jeszcze gorzej. Poznaniacy pojechali zespołowo, Czyż szybko uciekł, a Szwagierczak długo mnie blokował – skutecznie, ale zgodnie z przepisami. Gdy go pokonałem, to nie mogłem sobie poradzić z Marcinem Bartkowiakiem. Nigdy tak dobrze nie jechał. W końcówce wyprzedził nawet Golca i zajął 2 miejsce. Nigdy tak się nie namęczyłem, a byłem dopiero czwarty. Małgorzata Serbin Tor w Kielcach jest trudny technicznie, ale mi i mojej Alfa Romeo 147 odpowiada. Przed startem przeżywałam nerwowe chwile. Z powodu wypadku na nartach nie testowałam wcześniej nowego ogumienia, obowiązującego w tym sezonie. Musiałam poprzestać na treningach tuż przed wyścigiem.

Okazało się, że ubiegłoroczne doświadczenia na nic się nie przydały. Nowe Dunlopy mają inny skład mieszanki i twardość, auto inaczej się prowadzi. Popełniłam sporo błędów i dlatego na treningach osiągnęłam dopiero 11 czas. Przyjęłam taktykę, by w sprincie spokojnie przejechać 5 okrążeń, a atakować dopiero w wyścigu głównym. Na mecie sprintu byłam na 10 pozycji. Po pięciu okrążeniach wyścigu głównego zajmowałam bardzo dobre 6 miejsce. Gdy szykowałam się do ataku, zostałam wyeliminowana z gry. Auto po uderzeniu w tył nie nadawało się do jazdy. Miało uszkodzone dwa wahacze, złamany drążek kierowniczy, wgniecione drzwi, błotniki, zderzak. W Poznaniu nie przypuszczałam, że na starcie do głównego wyścigu znajdę się aż na 8 miejscu. Może byłoby jeszcze wyższe, gdyby nie uderzenie z tyłu. Zostałam popchnięta i uderzyłam poprzedzający mnie samochód, który zaczął się kręcić. Przepraszam kolegę, lecz to nie moja wina. Ja też straciłam szybkość i wiele metrów. Nie jest to pierwszy wypadek niewłaściwego zachowania niektórych kolegów.

Na torze często dochodzi do kolizji. Większość jest przypadkowych, są jednak faule rozmyślne, a to już zjawisko groźne, mogące zakończyć się poważnym wypadkiem. Są zawodnicy, którzy uważają brutalną jazdę za coś normalnego. Nie mogą też znieść, że kobieta może być od nich lepszym kierowcą. Przeżyłam to nie raz, podobnie jak debiutująca w ubiegłym roku Karolina Czapka. Okazała się szybsza od połowy mężczyzn startujących w Pucharze.